Гішпанія перамагла Аргентыну 1:0 у фінале (гол Феррана Торэса на 106-й хвіліне), Англія перамагла Францыю 6:4 у матчы за 3-е месца. Але цікавей не самі вынікі, а тое, што засталося па-за іх межамі.
Гішпанія стала першым у гісторыі чэмпіёнам сьвету, які прапусьціў за ўвесь турнір усяго адзін гол (ад Бельгіі ў чвэрцьфінале) — рэкорд абароны для каманды-пераможцы. Унаі Сімон устанавіў рэкорд ЧС па колькасьці хвілінаў без прапушчанага гола (650 запар).
У фінале статыстыка была амаль зьдзеклівай: Аргентына не нанесла ніводнага ўдару ў створ і ўвогуле не прабіла па варотах да 117-й хвіліны, пры гэтым Гішпанія валодала мячом 65% часу.
За сем хвілінаў да канца асноўнага часу Энца Фернандэс атрымаў другую жоўтую і выдаленьне — трэцяя чырвоная картка аргентынца менавіта ў фінале ЧС, больш, чым у якой-небудзь іншай зборнай у гісторыі турніру (два папярэднія выпадкі — таксама Аргентына, фінал-1990).
Выданьне Marca пасьля фіналу выйшла з загалоўкам «Каралі ўсіх часоў!» і назвала гішпанскі выступ «выставачным»; яшчэ да гульні тое ж выданьне задзірыста пісала «Мы ж хацелі Аргентыну, праўда?». Іншае гішпанскае выданьне, AS, заўважыла рыфму з 2010-м — той фінал таксама скончыўся 1:0 голам у дадатковы час, а трэнер Гішпаніі Луіс дэ ля Фуэнтэ проста параўнаў гол Торэса з голам Іньесты ў фінале ПАР-2010.
Аргентынская прэса была на зьдзіўленьне стрыманая: пануючая ацэнка — «justo campeón» («заслужаны чэмпіён»), а выданьне Clarín зрабіла акцэнт не на паразе, а на магчымым закрыцьці эпохі — гэта можа быць апошні чэмпіянат сьвету Мэсі, які для «Скалонеты» завяршаецца чатырма тытуламі і пяцьцю фіналамі за цыкл.
Паводле дадзеных іспанамоўных сацыяльных сетак, тэг #GraciasMessi выйшаў у трэнды адразу ў некалькіх краінах, а самым абмяркоўваным момантам стаў не гол, а тое, як Ямаль адклаў уласнае сьвяткаваньне, каб суцешыць Мэсі — блогеры масава інтэрпрэтавалі гэта як сымбалічную «перадачу эстафеты» ад 39-гадовага Мэсі 19-гадоваму Ямалю, зноў раскапаўшы старое фота, дзе малады Мэсі трымае немаўля-Ямаля на руках.
Асобна разышліся мэмы пра незалічаны гол Ніка Уільямса і пра сам няспешны першы тайм — з фота сьпячых людзей і гадзіннікаў.
Матч за 3-е месца Тухель сам назваў гульнёй, «якую ніхто не хоча гуляць» — а атрымаўся самы результатыўны матч за бронзу ў гісторыі ЧС, які абышоў рэкорд 1958 году.
Букаё Сака аформіў хэт-трык — ужо ў другой гульні запар без адной хвіліны ў папярэднім паўфінале супраць Аргентыны — толькі чацьверты хэт-трык ангельца на чэмпіянатах сьвету пасьля Хёрста, Лінекера і Кейна. Для зборнай Англіі гэта найлепшы вынік за 60 гадоў, з 1966 году.
Паводле паведамленьняў французскай прэсы, Дэшам пасьля матчу прызнаў «непрымальны першы тайм»; яго 14-гадовая эпоха на чале Францыі завяршылася двума паразамі запар.
Для самога Дэшама гэты матч стаў апошнім на лаўцы зборнай — ён узначаліў Францыю ў 2012 годзе і сыходзіць з выключным паслужным сьпісам: тытул чэмпіёна сьвету 2018 году, фінал ЧС-2022 і перамога ў Лізе нацый-2021. Пасьля гульні крануты трэнер прызнаўся: «Гэта быў вельмі асаблівы дзень для мяне — зважаючы на ўсё, што зборная Францыі азначала ў маім жыцьці, хоць усё добрае мае канец. Мне будзе не хапаць зборнай Францыі». Гульцы масава дзякавалі яму за тое, што ён шмат гадоў утрымліваў Францыю на вяршыні сусьветнага футболу.
Паводле дадзеных ангельскамоўных сацыяльных сетак, панаваў сарказм у адрас Тухеля — «разумны ход: не выпускаць Саку ў паўфінале, каб захаваць яго сьвежым для матчу за бронзу», а сам Сака пасьля гульні лайкнуў пост, які называў трэнера «фродам» — намёк на напружаньне вакол таго, што яго не выпускалі раней.
Французскі сегмент сацыяльных сетак ахрысьціў тое, што адбывалася, «les réseaux en folie» («сеткі ў шаленстве») — шок ад выніку суседнічаў з прызнаньнем, што менавіта гэты матч, а не сама Францыя, стаў упрыгожаньнем турніру.
Калі скласьці абодва сюжэты разам — вымалёўваецца іронія: гульня, у якую «ніхто не хацеў гуляць», аказалася самай відовішчнай падзеяй фінальнага уік-энду, а бітва за тытул ператварылася ў абаронны майстар-клас з адным голам на дваіх.
І два супрацьлеглыя сюжэты асабістай велічы: Мбапэ атрымаў асабісты рэкорд рэзультатыўнасьці, але двойчы запар прайграў у вырашальных матчах; Мэсі, верагодна, згуляў свой апошні турнір на найвышэйшым узроўні, але застаўся без тытула — і, па ўсёй бачнасьці, сымбалічна перадаў эстафету наступнаму пакаленьню проста на полі фіналу.
Намінанты і лаўрэаты індывідуальных узнагарод ЧС-2026:
Залаты мяч (найлепшы гулец турніру): Родры (Гішпанія); Мэсі (Аргентына) — Срэбны мяч; Мбапэ (Францыя) — Бронзавы мяч.
У ліку іншых прэтэндэнтаў, якія абмяркоўваліся прэсай да фіналу — Ламін Ямаль, Пау Кубарсі, Мікель Ойярсабаль (усе — Гішпанія).
Залатая бутса (найлепшы бамбардзір): Мбапэ (Францыя), 10 галоў — ужо другая запар Залатая бутса ў яго кар’еры; Мэсі (Аргентына), 8 галоў; Джуд Белінгем (Англія), 7 галоў — Бронзавая бутса; Эрлінг Холанд (Нарвегія), таксама 7 галоў.
Залатая пальчатка (найлепшы варатар): Унаі Сімон (Гішпанія) — 7 сухіх матчаў за турнір.
Найлепшы малады гулец турніру: Пау Кубарсі (Гішпанія), 19 гадоў.
Крыніца: JMSPORTS
