19 ліпеня, MetLife Stadium, Нью-Джэрсі | 22:00 CET
Спойлер: задалі колькі пытаньняў Хав’еру — ён назірае за зборнай Гішпаніі ўсё сваё жыцьцё.
Трыццаць гадоў болю, надзеі і аднаго трыюмфу — вось што значыць быць балельшчыкам гішпанскай зборнай.
Я сачу за зборнай з 1994 году — гэта быў апошні чэмпіянат сьвету, які мы гулялі ў Злучаных Штатах, дзе нас у чвэрцьфінале выбіла Італія ўдарам локця, які Тасоці нанёс Луісу Энрыке. Наступны чэмпіянат сьвету быў у 98-м ва Францыі — нас выбілі на першым этапе, супраць Нігерыі, Парагвая і Баўгарыі. У 2002-м, на чэмпіянаце сьвету ў Карэі, нас абакраў судзьдзя-эгіпцянін у матчы супраць саміх карэйцаў. У 2006-м нас выбіла Францыя Зідана — меркавалася, што выб’ем іх мы, бо ў нас была найлепшая каманда, але Зідан заўсёды быў на галаву вышэй за ўсіх.
У 2010-м мы выйгралі чэмпіянат сьвету — я быў тады ў Мадрыдзе, і гэта была каманда-машына: Хаві, Іньеста. А пасьля перамогі, ужо ў 2014-м, здарылася катастрофа — мы не прайшлі першы этап. У 2018-м, у Расеі, нас таксама выбілі, прычым напярэдадні мы звольнілі трэнера Хулена Лапэтэгі — ён пасьпеў падпісаць кантракт з «Рэалам» проста перад стартам турніру. На яго месца паставілі Фернанда Ера, былога гульца, але гэта не дапамагло: нас выбіла Расія па пенальці. А на апошнім чэмпіянаце сьвету, у Катары, нас па пенальці выбіла Марока — трэнерам тады быў той самы Луіс Энрыке, той самы, што калісьці атрымаў локцем ад Тасоці.
Гэты турнір пачаўся крыху дзіўна: мы выйшлі на яго ўвогуле без аднаго гульца «Рэала Мадрыд» — а я фанат «Рэала» — тады як у Марока ці Францыі гульцоў мадрыдзкага клубу хапае, узяць хоць бы Мбапэ. Праўда, прэзыдэнт Рэала пасьпеў падпісаць Кукурэлью, так што хоць бы адзін гулец «Рэала» ў нас цяпер ёсьць.
Турнір мы пачалі па нарастаючай: цяжкая нічыя з Кабо-Вэрдэ, якія вельмі глыбока абараняліся, але потым каманда дадавала ад матчу да матчу. І галоўнае ўражаньне ад гэтай зборнай — гэта менавіта каманда: без вялікіх зорак, але якая гуляе як адзіны калектыў, дзе кожны выконвае сваю задачу. Ёсьць нават гулец з маёй правінцыі — з Альмерыі. Мы вельмі задаволеныя і ганарымся тым, што яны ўжо зрабілі, і спадзяёмся выйграць фінал.
Асобная тэма — сьвістаньне падчас гімну. Мы ў Гішпаніі верым у свабоду слова, нават калі яна набывае, на маю думку, настолькі нявыхаваную форму. Гімн свістаюць не толькі ў Барселоне, але і ў многіх гарадах Краіны Баскаў, дзе часам проста небясьпечна надзець футболку зборнай ці панесьці гішпанскі сьцяг — некалькі гадоў таму чалавека забілі з-за падцяжак з гішпанскім сьцягам. Асабліва прыкметна гэта на фіналах Кубка Караля, калі гуляюць «Барселона» і «Атлетык» Більбаа — два клубы з найбольшай колькасьцю трафеяў турніру: абедзьве трыбуны сьвістаюць гімн, а каралю даводзіцца стаяць з незварушным тварам пад сьвіст з абодвух бакоў.
І яшчэ дэталь: у нашага гімну няма словаў — толькі «ля-ля-ля». Раней тэкст быў, але яго прыбралі з прыходам дэмакратыі, і гэта, на маю думку, зусім некрасіва. Я б ніколі не стаў свістаць на гімн іншай зборнай. А мы, гішпанцы, умудраемся свістаць самі на сябе.
Крыніца: JMSPORTS
