20 кастрычніка ва ўзросьце 84 гадоў памёр беларускі рэжысэр-дакумэнталіст Міхаіл Жданоўскі.
Найбольш вядомая праца Міхаіла Жданоўскага – дакумэнтальнае кіно “Дарога на Курапаты”, сцэнар да якога ён напісаў разам з Аляксандрам Лукашуком. У стварэньні фільма браў удзел Зянон Пазьняк.
Кіно было зьнятае ў 1990 годзе на студыі «Летапіс» кінастудыі «Беларусьфільм», за аснову ўзяты дакумэнтальныя сьведчаньні злачынстваў бальшавіцкага рэжыму супраць людзей.
Вось што казаў Жданоўскі ў інтэрв’ю Радыё Свабода некалькі гадоў таму: «Фільм рабіўся як мастацкі твор. У мяне там няма ніводнай канкрэтнай асобы, мы нават Пазьняка там не называем, проста Зянон. Там ёсць Кат, ёсць Народ з вялікай літары, ёсць Суддзя, Следчы, Злачынца з вялікай літары. І фільм наш заканчваецца фразай жанчыны, якая гаворыць пасля ўсяго апафеозу, нібыта пачаліся новыя часы. Яна кажа: «Хто яго ведае. Неяк з Зянонам размаўляла, а мінуць гады — як яно будзе? Як мой бацька казаў: “Закон, што дышла – куды павярнуў, туды й выйшла”». Уласна кажучы, народ не памыляецца».
Вядома, што пад час здымак фільму Міхаіл Жданоўскі даведаўся й пра лёс свайго дзеда, расстралянага ў 1937 годзе. “У часе раскопак у Курапатах, калі знаходзілі чарговы прастрэлены чэрап, я думаў пра свайго дзеда” – згадвае Міхаіл Жданоўскі.
За цыкль «Дарога на Курапаты», «Жаўрукі Беларусі», «Успаміны пра Міколу Равенскага» ў 1990-я Жданоўскі атрымаў Дзяржаўную прэмію Рэспублікі Беларусь. У 2000-я Міхаіл Жданоўскі здымаў дакумэнтальныя карціны, прысьвечаныя беларускім постацям культуры, цікавым асобам — «Ва ўсе дні», «Семдзесят пятая восень Андрэя Мдзівані», «Маэстра Анісімаў» ды іншыя.
Разьвітаньне зь Міхаілам Жданоўскім адбудзецца ў Менску 23 кастрычніка.
