Як заўважыў канал Спадчына, мясцовыя ўлады выставілі на аўкцыён пад знос руіны касьцёла ХІХ стагоддзя ў вёсцы Старынкі Дзяржынскага раёна.
Паводле інфармацыі Мінскага абласнога цэнтра інвестыцый і прыватызацыі, аўкцыён па продажы закінутага мураванага будынка агульнай плошчай 129 кв.м (пачатковы кошт — 3100 рублёў) прызначаны на 31 ліпеня 2026 года. Згодна з умовамі таргоў, новы ўласнік абавязаны на працягу аднаго месяца пасля падпісаньня акта прыёму-перадачы атрымаць дазвол на знос у Дзяржынскім райвыканкаме і цягам года поўнасьцю дэмантаваць будынак, пасьля чаго правесьці рэкультывацыю зямельнага ўчастка. Пакупнік атрымлівае права толькі на разабраную старую цэглу, зямельны ўчастак яму не перадаецца.
Вёска Старынкі мае даўнюю гісторыю. Згодна з гістарычнымі даведнікамі, да канца XVIII стагоддзя яна была цэнтрам Старынкаўскага ключа ў складзе Койданаўскага графства Радзівілаў. У 1825 годзе гэтыя маёнткі перайшлі да роду Ленскіх (уладальнікаў маёнтка Сула). Менавіта па фундацыі Аляксандра Ленскага тут у 1836 годзе быў узведзены мураваны храм Святых Пятра і Паўла. У розныя гістарычныя перыяды ён функцыянаваў як уніяцкая і праваслаўная царква.
У архітэктурным плане будынак з’яўляецца яскравым помнікам позьняга класіцызму. Ён вырашаны прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам. На франтальным фасадзе дагэтуль чытаецца выступаючы двухкалонны порцік з бакавымі антамі і трохвугольным франтонам. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны высока ўзнятымі паўцыркульнымі арачнымі аконнымі праёмамі і пілястрамі ў прасценках, а таксама апяразаны магутным антаблементам.
Храм моцна пацярпеў падчас Другой сусветнай вайны: страціў дах і з таго часу не аднаўляўся. Сёньня ад аб’екта захаваліся толькі вонкавыя апорныя сцены.
Нягледзячы на відавочную архітэктурна-гістарычную каштоўнасьць, руіны не маюць статусу гісторыка-культурнай каштоўнасьці Рэспублікі Беларусь і не ўнесены ў Дзяржаўны спіс. Аднак гэты будынак падрабязна апісваецца ў энцыклапедычным выданні «Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Мінская вобласьць» (1987 год). Знаходжаньне ў гэтым каталогу сьведчыць пра тое, што ў савецкі час аб’ект афіцыйна быў узяты пад дзяржаўную ахову. Верагодна, падчас фарміраваньня сучаснага рэестра спадчыны ён быў «згублены» з-за бюракратычнай памылкі або сьвядомага ігнараваньня.
Працягваецца разбурэньне Беларусі.
