Менавіта ён зьяўляецца аўтарам вядомага верша “Пагоня”, тэкст якога стаў нацыянальным гімнам Беларусі.
“Пагоня” – яркі прыклад грамадзянска-патрыятычнай лірыкі паэта. Прадметам паэтычнага ўвасабленьня ў творы становіцца гістарычны герб Вялікага Княства Літоўскага.
Герой верша жыве ў цяжкі для Айчыны час, але яго духоўную моц, перакананасьць у сьветлай будучыні і незалежнасьці Бацькаўшчыны мацуе вобраз аб непераможнай Старадаўняй Літоўскай Пагоні, якую нікому ніколі “Не разбіць, не спыніць, не стрымаць”.
Выразна гучыць ідэя-мара паэта аб абуджэньні, адраджэньні Беларусі, а таксама матыў сумнага лёсу тых, хто сьвядома ці міжволі сталі “чужынцамі”:
“Бійце ў сэрцы іх – бійце мячамі,
Не давайце чужынцамі быць!”
Хай пачуюць, як сэрца начамі
Аб радзімай старонцы баліць…”
Дзецям-чужынцам супрацьпастаўляецца вобраз вернага сына, які адчувае сваю віну перад Маці за несуцешны боль здрадніцтва іншых і імкнецца прысьвяціць сваё жыцьцё роднай Краіне.
