З 1 студзеня 2027 году ў Беларусі істотна скароцяць сьпіс тэрыторыяў, якія афіцыйна лічацца забруджанымі пасьля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС.
Зь пераліку выключаць 177 населеных пунктаў, у тым ліку Гомель, Лунінец, Лельчыцы і Іўе. Колькасьць жыхароў, якія афіцыйна пражываюць у забруджаных зонах, скароціцца з 930,6 да 364,2 тысячы чалавек. Бясплатнае харчаваньне для дзяцей на тэрыторыях, якія пазбаўляюцца гэтага статусу, захаваюць толькі да чэрвеня 2027 году.
Улады спасылаюцца на «значнае паляпшэньне» радыяцыйнай абстаноўкі. Аднак радыяцыя не зьнікае паводле пастановы Саўміну. Пэрыяд паўраспаду цэзію-137 — каля 30 гадоў, стронцыю-90 — каля 29 гадоў, плютонію-239 — больш за 24 тысячы гадоў. Праз амаль 41 год пасьля аварыі значная частка доўгажывучых радыенуклідаў усё яшчэ застаецца ў навакольным асяродзьдзі.
Таму рашэньне ўладаў азначае ня толькі зьмену радка ў афіцыйным сьпісе, але і паступовае згортваньне адмысловай абароны людзей, якія жывуць на пацярпелых ад Чарнобыля тэрыторыях. Калі разам з гэтым будзе аслаблены радыяцыйны кантроль і сацыяльная падтрымка, гэта стварае дадатковыя рызыкі для здароўя насельніцтва.
Радыенукліды не падпарадкоўваюцца Лукашэнку і не распадаюцца паводле ўказу. Рэжым проста абвяшчае ўсё большую частку забруджанай Беларусі «чыстай» і зьніжае абарону людзей. У комплексе гэта можна ацэньваць як чарговую праяву наўмыснай палітыкі па зьнішчэньню жыцьця і здароўя беларусаў.
