15 ліпеня ў Атланце сустракаюцца зборныя, для якіх футбол — не адзіная стаўка на полі. У адрозьненьні ад паўфіналу Францыя — Гішпанія, дзе тэмпературу задавала дуэль зорак і мэдыйны скандал, тут фон значна цяжэйшы: гістарычная траўма, якую спорт зноў і зноў выцягвае на паверхню.
ФІФА загадзя рыхтавалася да палітычнага выбуху. Арганізатары забаранілі аматарам прыносіць на стадыён сьцягі і футболкі з сымболікай Фолклендзкіх (Мальвінскіх) выспаў, а таксама любую атрыбутыку з «бачным палітычным зьместам» — матч афіцыйна прызнаны чулым. Нягледзячы на забарону, аргентынскія балельшчыкі ўладзілі маштабны банденасо (banderazo — масавае вулічнае шэсьце са сьцягамі, традыцыйны аргентынскі фармат падтрымкі зборнай) у горадзе напярэдадні гульні, а ў разьдзявальні зборнай нарадзіўся новы кліч сэзону: «За Мальвіны, за Дыега, за апошні турнір Лео» — тры пласты аргентынскай футбольнай памяці ў адным радку.
Пасьля таго як аргентынскія гульцы на папярэдніх стадыях турніру сьпявалі кліч пра «вяртаньне» выспаў, ангельская фэдэрацыя падала афіцыйную скаргу ў ФІФА. Арганізацыя вырашыла не пакараць зборную Аргентыны. Брытанскія таблоіды назвалі сьвяткаваньні аргентынцаў «дзіцячымі і зьняважлівымі» — тая ж тэма, якая для аднаго боку сьвятая, для другога выглядае правакацыяй.
Сацсеткі фіксуюць трывожны настрой — не сьвяточны. Аналіз больш за 400 тысяч паведамленьняў за два тыдні да гульні паказаў: 6 з 10 дапісаў аргентынскіх аматараў футболу — адмоўныя па тоне. Трэнэр Скалоні публічна заклікаў да спакою: «Гэта проста матч» — фраза, якая сама па сабе паказвае, наколькі неспакойна на самай справе.
У Маямі і Атланце зафіксаваны бойкі паміж фанатамі. У правінцыі Буэнас-Айрэс аргентынскія фанаты памылкова спалілі сьцяг Вялікай Брытаніі, прыняўшы яго за ангельскі — эпізод стаў вірусным і наглядна паказаў, што сымболіка тут счытваецца вастрэй, чым факты. Пры гэтым ангельскія рэпартажы з Атланты апісваюць фанатаў дзьвюх краін, якія разам гуляюць па горадзе і сьпяваюць у карааокэ-барах — на фоне тых жа навінаў пра бойкі.
Ва ўзаемных сутычках на чэмпіянатах сьвету Англія фармальна наперадзе: тры перамогі (1962, 1966, 2002) супраць адной аргентынскай (1986, «рука Бога») плюс перамога Аргентыны па пэнальці ў 1998-м. Падстава для рэваншу ёсьць у абодвух каманд — гэта рэдка гучыць у загалоўках, але тлумачыць, чаму матч успрымаецца як прынцыповы па абодвух баках Атлантыкі.
Шлях Аргентыны да паўфіналу быў далёкі ад гладкага: у 1/8 фіналу адыгрывалася з 0:2 супраць Егіпту, у чвэрцьфінале зь Швайцарыяй пераможныя голы Альварэса і Лаўтаро Марцінэса на 112-й і 120+1-й хвілінах. Месі — 8 голаў на турніры, 21 гол сумарна на чэмпіянатах сьвету — абсалютны гістарычны рэкорд.
Англія ідзе роўна, але кожны матч — на нэрве: супраць ДР Конга прайгравала 75 хвілінаў, супраць Мексыкі гуляла ў меншасьці і ва ўмовах высакагор’я, у чвэрцьфінале з Нарвэгіяй зноў спатрэбіўся дадатковы час. Бэлінгэм — 6 голаў, Кейн — 5. Двое гульцоў з 5+ голамі на адным турніры — такога ў гісторыі зборнай яшчэ не было.
Крыніца: JMSPORTS
