З гісторыі расейскай акупацыі Беларусі. 2010 год. Акрэсьціна.
З Жодзінскага ізалятара выйшаў Макар, якога затрымалі 19 сьнежня каля Цэнтравыбаркаму ў самым пачатку разгону мітынгу. Аўтобус, у які запхнулі маладога чалавека, неўзабаве аказаўся поўным людзей. Макар згадвае, што шмат людзей было з траўмамі: пабітымі галовамі, зламанымі пальцамі. Ім, як маглі, аказвалі дапамогу іншыя затрыманыя, а рэальную мэдычную дапамогу прапанавалі толькі праз 7 гадзінаў. Самыя цяжкія ўспаміны ў Макара нават не пра плошчу, а пра першыя гадзіны ў ізалятары на Акрэсьціна. Спачатку іх некалькі гадзінаў трымалі стоячы ў халодных калідорах, а каго і на марозе. Пры гэтым абражалі, лаяліся і нават білі. Яшчэ горшае пачалося, калі сталі складаць пратаколы.
«Пачалі дапытваць, біць і пагражаць. Прыкладам, хлопчык адказваў па-беларуску, дык яго міліцыянт з размаху нагой гэтак ударыў у грудзі, што той адляцеў на 2 мэтры, стукнуўся аб сьцены і ложак. Яго пачалі таптаць нагамі, а потым глядзяць, што мы бачым гэта, і тады міліцыянт кажа: выведзіце іх. Нас вывелі ў калідор з камэры, а яго пачалі зноў біць. Назіраць за гэтым было вельмі і вельмі балюча».
У Жодзінскім сьледчым ізалятары, куды Макар трапіў пасьля суду, большасьць затрыманых таксама адразу зьбівалі. Праўда, як згадвае малады чалавек, некаторыя ахоўнікі ставіліся да іх нармальна: нават давалі паслухаць прымач. Яшчэ адно з назіраньняў Макара: у камэры зь ім сядзелі два хлопцы, якіх затрымалі на вакзале: тыя запэўнівалі, што не былі на мітынгу і нават галасавалі за Лукашэнку. Да 19 сьнежня гэтыя хлопцы ніколі б не паверылі, што такое абыходжаньне з затрыманымі магчыма ў Беларусі. «Зараз будзем усім знаёмым пра гэта распавядаць», — казалі гэтыя сукамэрнікі Макара. Паводле маладога чалавека, большасьць затрыманых за кратамі трымаліся мужна і казалі, што будуць зноў пратэставаць.
