Калі я ўжо стаўся кандыдатам на новую крымінальную справу як нібы асоба, якая “адмаўляе” генацыд Беларускага народу, вырашыў параўнаць палітыку зьнішчэньня беларусаў дзьвума акупацыйнымі сістэмамі: бальшавізмам і фашызмам.
Варта зазначыць, што ў масавай сьвядомасьці нашага грамадства бальшывізм, як і савецкі лад, не ўспрымаецца як працэс акупацыі і вынішчэньня беларушчыны. Адна з прычын у тым, што савецкая інжынерыя стварыла з гэтага акупацыйнага рэжыму “свой”, “наш”, “пераможны”, з вялікай культурай і развіцьцем – рэжым. Ен даў беларусам тое, чаго яны ніколі не мелі: “дзяржаву”, “школу”, “тэатр”. Забываючы пры гэтым, што напачатку гэтая сістэма забрала ўсе, што намагаліся беларусы стварыць і стварылі, знішчыла ўсіх тых, хто спрычыніўся да гэтага працэсу, а потым “абдарылі наш” народ вялікімі падарункамі. Разам з гэтым, сістэма рабіла ўсе каб грамадства выхоўвалася без памяці і веданьня ўласнай гісторыі. Вынік гэтага, сёньняшні лукашэнкаўскі рэжым у Беларусі, які працягвае змагацца з ўсім беларускім. Як вынік, мы сёньня не маем ніводнай беларускай школы, дзе хаця б гуманітарныя прадметы выкладаліся па беларуску. А такія людзі як Гігін, Шпакоўскі, Азаронак прасоўваюць ідэі расейскага міру і ганьбяць усе нацыянальнае.
Гісторыя ўжо паказала, што камуністычная сістэма была патворнай і антыгуманнай. Па розных зьвестках ахвярамі розных тыпаў камуністычных сістэм сталася каля 100 млн. чалавек. Разам з гэтым камунізм у гібрыдных палітычна эканамічных формах працягвае існаваць у Кітаі, ПКНА, Расеі, Беларусі, на Кубе і г.д. І працягвае зьбіраць ахвяры. А як мы ведаем, гэтая ідэалогія павінна была прынесьці шчасьце і дабрабыт сьвету. У Другой Сусветнай вайне загінула каля 75 мільёнаў чалавек.
Але вернімся да Беларусі:
Камуністычная сістэма ў нашай краіне агулам існавала з 72 гады. Часткі ўсходняй Беларусі ўваходзілі ў склад РСФСР з 1919 па 1926 год. (Фактычна не ведаем, якую палітыку частак праводзіла там расейская ўлада), Заходняя Беларусь заставалася пад кіраваньнем Польскай дзяржавы да 1939 году.
Сталінскія рэпрэсіі, калектывізацыя найбольш закранулі Цэнтральную і Ўсходнюю Беларусь. Бо йх пік як раз прыходзіцца на 1933 – 1938 год.
Як зазначаюць афіцыйныя крыніцы, у Беларусі з 1917 па 1953 год па “ПАЛІТЫЧНЫМ ПРЫЧЫНАМ” было рэпрэсавана каля 150 тыс., чалавек. Хаця напрыклад толькі за 1937-1938 было арыштавана 54 тысячы грамадзянаў Беларусі, і растраляна 27 тыс., чалавек.
Адначасова кіраўніцтва Сіблага ГПУ (1930-1931) стварыла працоўныя камендатуры ў якіх знаходзілася больш за 250 тыс. чалавек, 60 тыс. гэта былі БЕЛАРУСЫ (!!!), і гэта яшчэ да Вялікага Тэрору і толькі Сіблаг.
Разам з палітычнымі рэпрэсіямі былі эканамічныя: раскулачваньне, калектывізацыя, голад. Да 1930 году ў Беларусі (Усходняя частка). Было раскулачана 15 тыс. гаспадарстваў.
Агулам, у выніку барацьбы з “кулацкім элементам” з 1929 па 1932 год у Сібір было саслана звыш за 100 тыс. беларускіх семьяў. (Агульная колькасьць насельніцтва тагачаснай Беларусі складала каля 5 мільёнаў чалавек). У выніку калектывізацыі ў Беларусі ў 1932-1933 распачаўся голад. У выніку чаго памерла каля 70 тыс. чалавек. (Голад паўтарыўся ў 1946-1947 годзе, ад яго пацярпела больш за 300 тыс. чалавек).
З прыходам бальшывікоў у Заходнюю Беларусь, камуністычныя ўлады распачалі будаваньне “сьветлай будучыні”. Дзесяткі тысяч беларусаў і палітычных дзеячоў іншых нацыянальнасьцяў былі забіты, у тым ліку Антон Луцкевіч, лідэр БУНДУ Хэнрых Эрліх.
У выніку дэпартацыі з тэрыторыі Заходняй Беларусі ў Сібір было выселена больш за 170 тыс., чалавек.
Такім чынам, як сьцьвярджаюць розныя дасьледчыкі, ад палітыкі бальшывікоў у Беларусі магло пацярпець каля 1 мільёна чалавек. Дапускаю, што палітыка вынішчэньня працягвалася б надалей, калі б не пачалася вайна ў 1941 годзе.
Пад час гітлераўскай акупацыі, 1941-1944 год, Беларусь страціла каля 2 млн., чалавек. У тым ліку, 400 тыс, было вывезена ў Нямеччыну на прымусовы працы, дзе загінула каля 100 тыс., чалавек.
У структуру масавых стратаў, ад 600 да 800 тыс., уваходзяць габрэі, якія ў тыя часы пражывалі на тэрыторыі Беларусі.
То бок у выніку дзеяньняў дзьвух таталітарызмаў Беларусь згубіла некалькі мільёнаў чалавек. Разам з гэтым, у генацыде афіцыёз абвінавачвае выключна гітлерызм.
Што тычыцца калабарцыянізму з нямецкімі ўладамі, то падкрэсьлю, што гэта складаная праблема, якая датычыла шмат якіх краінаў, якія знаходзіліся пад той, ці іншай формай каланіяльнага прыгнёту. На прыклад, можна прыгадаць аднаго з вядомых барацьбітом за незалежнасьць Індыі супраць Брытанскага каланіялізму Чандр Боса, які з 1939 года актыўна супрацоўнічаў з Нямеччынай і Японіяй і ўзначаліў часовы ўрад, які быў створаны Японіяй у 1943 годзе на невялічкай частцы захопленай тэрыторыі Індыі. Чандр Бос уваходзіць у адзін шэраг барацьбітоў за незалежнасць Індыі побач з Нэру і Гандзі.
Частка беларусаў пабачыла ў нямецкай экспансіі на Ўсход, магчымасьць адраджэньня Беларусі. І калабарцыянізм не быў маргінальнай з’яваў у часы акупацыі. Каля 100 тыс., чалавек удзельнічалі ў тых ці іншых формах супрацы з нямецкай адміністрацыі, намагаючыся адраджаць культуру і нацыянальную ідэю.
Канешне, няма ніякіх сумневаў адносна таго, што сталася б з Індыяй, ці Беларусьсю, калі краіны Осі перамаглі. Нацысты, як і камуністы выкарыстоўвалі нацыянальныя рухі, як інструмент барацьбы, а потым распачыналі вынішчэньне. Камунізм прадэманстраваў аб’емы рэпрэсій “пераможцаў” і камуніст-нацыяналістаў у Азіі і Афрыцы.
У такой сітуацыі, што нам рабіць з беларускім калабарцыянізмам. Перш за ўсе, трэба разумець, што савецкія ўлады выкарысталі факт калабарцыянізму дзеля таго, каб цалкам дэскрыдатаваць саму ідэю нацыяналізму і незалежнасьці Беларусі, зраўняць яе з фашызмам. Менавіта гэтым сёньня займаецца неасавецкі рэжым Лукашэнкі. Пры гэтым цалкам адмятаецца факт генацыду беларусаў савецкім рэжымам.
Я лічу, што супраца беларусаў з гітлераўцамі з’ява не адназначная і складаная – спроба захаваць нацыю, развіваць яе, ва ўмовах вайны, пасьля таго, як вялікая колькасьць беларусаў пабачыла, чым ёсьць камунізм і сталінізм.
Менавіта ў гэтым трагізм нашага народу і беларускіх нацыянальных эліт. Магчыма адзінай значнай розьніцай было тое, што беларусы ў савецкім войску і партызнаскім руху не змагаліся за Беларусь як такую, але толькі за вялікі адзіны Савецкі Саюз, Сталіна, а калабарцыяністы ў той, ці іншай ступені намагаліся змагацца за праект незалежнай Беларусі.
Павел Усаў
